Deniz Cömertpay

Deniz Cömertpay

Bu Şehir

A+A-

Yağmuru sevmeyi öğrendim ben bu şehirde

Yağmurun altında yürürken şemsiye açmamayı

Ürperirken içim belki soğuktan belki yalnızlıktan 

Yüzümü ıslatan damlalara rağmen

Tebessüm etmeyi öğrendim

Soğuk ellerim ceplerimde

Kulağımda müzik

Rüzgara karşı yürümeyi öğrendim.

 

Bu şehirde büyümeyi öğrendim ben

Her sonbahar dökülen yapraklarla birlikte

Baharda yeniden açmayı öğrendim

Kara bulutların hep hüzün getirdiğini değil de

Bazen insanın içine dinginlik kattığını

Beyaz bir sis bulutu içinde

Düşüncelerimle kaydolmayı öğrendim

 

İçimdeki çocuktan çok uzakta kalmayı

Arada onu misafir etmeyi öğrendim

Kalbimden uçan martıların kanadına

Oturtup uzaklara uğurlamayı onu...

Dışıma susup içimden haykırmayı

Yüzüme koca bir gülümseme kondurup

Gömülmeyi öğrendim bu şehrin boşluğuna

 

Kendimden kaçarken köşe bucak

En çok kendime çarpmayı öğrendim

Çarptıkça yontuldum belki

Çarptıkça kaçıp gitti o çocuk uzaklara

Çarptıkça acıdı bana ve geri döndü

Kendime yakalanmayım diye.

 

Ben bu şehirde...

Önceki ve Sonraki Yazılar