1. YAZARLAR

  2. Deniz Cömertpay

  3. Ne kaldı geriye?
Deniz Cömertpay

Deniz Cömertpay

Ne kaldı geriye?

A+A-

Ne bu sessizlik ?

Ne bu kimsesizlik?

Yankılanmıyor duvarlar artık vazgeçti konuşmaktan

Anılara armağan etti tüm sözcükleri,

                                      tüm güzelliklerini

Geçmişe savurdu renklerini umutlara bıraktı.

Ne bu durgunluk?

Yalnızlık demeye bin şahit ister ama

Bir hiçlik gibi simsiyah yanacak ışığı bekler.

Her yanı kaplayan hüzün ayakta yalpalayan

                                    yeni doğmuş bir bebek gibi

Umuda tutunmayı bekler.

Yerde duyulan ayak sesleri koşardım

                                          uzaklaştı bizden.

Gülüşmeler boşluğa yuvarlandı.

Peki ya küskünler, önyargılar, içini kemiren onca şüphe...

Toz bulutuydu hepsi kaybettiler anlamlarını.

Dağıldılar dört bir yana.

Geriye tek geçmiş kaldı.

Tek bir kelime ve içine sığan onca yıl...

Ondan doğurabileceğin onca umut kaldı geriye.

Tutunabileceğin tek bir dal kaldı.

Önceki ve Sonraki Yazılar