Deniz Cömertpay

Deniz Cömertpay

Sonbahar

A+A-

Kuşlar sürü sürü uçuyor başka diyarlara

Bir tek martılar kalıyor geriye

Rüzgâra soğuğa karşı direnerek…

O güzel renkli yapraklar sararırken

Gökyüzü ve deniz tutsaklığa bürünüyor

Rüzgâr eserken asabi,

            Deniz hırçınlaşıyor

Damlalar ıslatıyor mutluluğu

Hüzün besleniyor griden

Güneş gökyüzüne küsüyor, bulutlar ağlıyor…

 

Bir sokak ve yürüyen bir adam

Islanıyor.

            Elleri ceplerinde

Ağlıyor mu? Yoksa sonbahar mı ıslatmış o kederli gözlerini

Rüzgâr ağaçta kalan son yaprakları da uçuruyor adamın solgun yüreğine

Gökyüzüne çeviriyor nemli yüzünü

Düşünüyor şöyle bir…

Gülümsüyor bir an…

Giden kuşlar yerine aynıları gelmeyecek

Ama ağaçlar rengârenk giysilerini giyinecek yeniden

Güneş barışacak gökyüzü ile

Evet, gökyüzü özgürlüğüne kavuşacaktı yeniden.

Mutlu olabilirdi artık adam

Bu güz, bu sonbahar

Bir gün bitecek.

Önceki ve Sonraki Yazılar