Seyhan ilçesi Yenibey Mahallesi’ndeki iş yerinde geleneksel dokuma sanatını sürdüren Ömer Erikli, teknolojinin gelişmesine rağmen el emeği üretimden vazgeçmiyor. Ev hanımlarının getirdiği sökülmüş iplikleri tezgahta işleyen Erikli, bunları namazlığa dönüştürüyor.
Mesleği kendi çabasıyla öğrendi
Daha önce mezbahada çalıştığını anlatan Ömer Erikli, dokuma tezgahını bir arkadaşının yanında gördükten sonra mesleğe ilgi duyduğunu söyledi.
Erikli, “Bu dokuma tezgahını bir arkadaşın orada gördüm. Neler kullandığına, nasıl yaptığını ve hangi tahtaların gerektiğini inceledim. Ben de aynısını alıp kurdum. Yavaş yavaş kendi çabamla öğrendim, bana kimse öğretmedi. Ben bu meslekle 3 çocuk büyüttüm” dedi.
Günde 3 namazlık üretiyor
El dokumasının fiziksel olarak oldukça yorucu bir iş olduğunu belirten Erikli, bir namazlığın yapımının yaklaşık 1,5-2 saat sürdüğünü söyledi.
Erikli, “Ayaklarımızı ve kollarımızı sürekli oynatıyoruz. Günde üç tane namazlık yapıyorum. Bir namazlığı 1,5-2 saatte bitiriyorum. Maliyeti kurtarmadığı için çırak da çalıştıramıyorum. Artık o kadar alışmışım ki gözümü kapatıp yine dokurum” ifadelerini kullandı.
“Oğluma bile öğretemiyorum”
Mesleğin ekonomik getirisinin düşük olması nedeniyle gelecek nesillere aktarılmasında zorluk yaşadığını dile getiren Erikli, kendi çocuklarına dahi bu işi öğretmediğini söyledi.
“Benim bildiğim kadarıyla şu an Adana’da bu el dokuması mesleğini yapan sadece bir kişi kaldı” diyen Erikli, “Ben bu işi bıraksam meslek tamamen yok olur. Kazandırmadığı için oğluma da öğretemiyorum. Ama bu mesleğe çok alıştım, çalışmasam özlerim” diye konuştu.
“Eski bir geleneği yaşatıyoruz”
Yaptığı işin yalnızca geçim kaynağı değil, geçmişten gelen bir kültürün devamı olduğunu belirten Ömer Erikli, geleneksel dokumanın unutulmaması gerektiğini ifade etti.
Erikli, “Bu işi bizim ecdadımız, dedelerimiz yapıyordu. Biz de bir ara boş kaldık ve ekmek parası çıksın diye başladık. Eski bir geleneği yaşatıyoruz” dedi.