Bir dolmuş 70 TL, gidiş dönüş 140 TL! Dar gelirli ne yiyecek, ne içecek..?
Adana'da bir dolmuşa biniyorsunuz, 70 TL! Akşam evinize dönmek için bir 70 TL daha. Günlük 140 TL. Ayda 26 iş günü hesapladığınızda 3.640 TL yalnızca işe gidip gelmek için cebinizden çıkıyor. Üstelik bu hesap, hafta sonu ulaşım masraflarını kapsamıyor.
Asgari ücretle geçinen bir vatandaşın maaşından daha ay başında ulaşım için binlerce lira eksiliyor. Geriye kira, elektrik, su, mutfak ve çocukların ihtiyaçları kalıyor.
Peki soruyorum: Bu insanlar nasıl geçinecek..?
Ulaşım temel bir ihtiyaçtır, lüks tüketim değildir! İşçinin alın teriyle kazandığı para, daha işine ulaşamadan eriyip gidiyorsa burada ciddi bir geçim sorunu vardır.
Adana'nın emekçisi sabah erkenden yola düşüyor, akşam yorgun argın evine dönüyor. Bir yandan hayat pahalılığı, diğer yandan ulaşım giderleri. Dar gelirlinin sırtındaki yük her geçen gün ağırlaşıyor.
Yetkililere soruyorum: Vatandaşın cebini düşünen kim var..?
Ulaşım ücretleri belirlenirken yalnızca maliyetler değil, halkın alım gücü de hesaba katılmalıdır. Öğrenci, emekli, asgari ücretli ve günübirlik çalışan vatandaşın yaşadığı ekonomik sıkıntılar görmezden gelinemez.
Unutulmasın; bir şehirde ulaşım pahalıysa yalnızca yolculuk değil, hayat da pahalılaşır.
Dar gelirlinin cebinde para kalmazsa, o şehirde huzur da kalmaz..!