Son 50 yılın tarihi solun siyaset yapabileceğine dair derin güvensizliklerinde tarihidir aynı zamanda. Amerika'da Reegan, İngiltere'de Thatcher'in iktidar yılları neoliberal taaruuzun başlangıç yıllarıydı. Thatcher toplum denilen şeyin olmadığını yalnızca bireyin olduğunu söylemeye kadar işi götürmüştü. Neoliberal taarruz asıl hedefine dünya tarihsel olarak Sovyet düzeninin yıkılması ile ulaşmıştı. Sosyalizmin insanlığın ufuk çizgisinden uzaklaşması neoliberalizmi yegane seçenek haline getirmiş ve sol politikalara inançsızlığı zirveye taşımıştı. Son 40 yıldır sol zaman zaman yükselişler yaşamış ve iktidara gelmiş olsa da sol politikalar bir türlü kalıcı bir gerçeklik haline gelememişti. Sol adına iktidara gelenler çok kısa bir süre içinde neoliberal gündeme teslim olmak zorunda kalmışlardı. Hele Amerika gibi kapitalizmin en gelişkin olduğu ve siyasal yaşama hakim iki partinin damga vurduğu bir yerde sol ile liberal ilericilik adeta özdeşleşmiş ve solun temel değerleri gündemden düşmüştü.
Amerika'daki ara seçim sonuçları sahih bir solun ülke politikasına uzun bir aradan sonra güçlü bir dönüş yaptığının işaretlerini veriyor. Bu tek başına Demokrat Parti'nin gösterdiği seçim başarısından kaynaklanmıyor. ABD'deki iki partiye dayalı hakim siyasal sistem bu iki parti arasındaki farklılıkları adeta silikleştirmişti. Cumhuriyetçiler asıl olarak muhafazakar bir seçmen tabanına yaslanıyordu. Demokratlar ise kültürel başlıklardaki daha liberal daha ilerici tavırları ile tanınıyordu. Her iki partide son tahlilde sermaye partileriydiler ve sermayenin farklı fraksiyonlarını temsil ediyorlardı. Demokratlar desteklerini daha çok eğitim düzeyi yüksek 'lisans' veya yüksek lisans, doktoralı kesimlerden alırken Cumhuriyetçilerin desteği lise ve daha alt düzey eğitim almış kesimlerden geliyordu. Hiç kuşkusuz eğitim tek başına sınıf konumlarını belirlemek için yeterli değildir. Ama bu eğitimin çalışanların aldıkları ücretlerdeki etkisine gözleri yummak anlamına da gelmez. Eğitimin düzeyi yükseldikçe alınan maaşlarda o düzeyde yükselir. Örneğin 'tarihsel işçi sınıfı' sektörlerinde çalışanların eğitim düzeyi lise ve altı olduğundan bu kesimler Demokrat Parti'nin ilerici politikalarına değil bireysel maddi çıkarlarına daha fazla önem verirler ve ülkenin sanayisizleşmesi ve göçmen politikalarından daha doğrudan etkilendikleri için Trump'ın önce Amerika sloganının peşinden giderler. Eğitim düzeyi yükseldikçe işgücü piyasasından liyakat beklentisi yükselir ve bunu karşılayacak politikalara yönelim artar.
Bu nedenle Demokrat Parti seçmeni liyakata önem veren bir piyasa işleyişini gözetirken mavi yakalılıların içinde olduğu geleneksel işçi sınıfları sanayisizleşmenin doğuracağı riskleri karşılamak için milliyetçiliğe yedeklenir, göçmenleri ve yabancıları kendilerine bir tehdit olarak görürler. Sınıf siyasetinin yokluğunda kültürel tavırlar öne çıkar ve eğitimin önemi artar. Sanayisizleşmenin yaşandığı yerlerde işçi sınıfları gerçek bir sınıf siyasetinin yokluğu nedeniyle sağ ve popülist siyasetlerin izleyicisi haline gelir. Şu anlattıklarımız aslında sadece gelişmiş kapitalizmin bir örneği olarak ABD'ye has şeyler olmayıp başka gelişmiş kapitalist ülkeler içinde söz konusudur. Sol, politikada sınıf siyasetinden uzaklaştıkça benzer manzaralara her yerde rastlanılır. Sol kendini bir tür kültürel ilericilik ile sınırlarken ortaya çıkan sağ popülist hareketler sınıfsal hoşnutsuzluk ve tepkimeleri istismar eder ve yanlış hedeflere yönlendirir. Bu döngü aslında sınıf siyasetinden uzaklığın eseridir. Sınıfsal hoşnutsuzluklar sağ tarafından temsil edilirken sol daha çok görece eğitimli kesimlerin liyakat beklentileri ile kültürel konulardaki liberal ilericiliği temsile soyunur. Kısaca siyaset muhafazakarlık ile liberal ilericilik arasında sıkışır kalır.
ABD ara seçimleri işte bu döngünün de sonunun geldiğinin güçlü işaretlerini ortaya çıkardı. Savaşın yol açtığı enflasyonist ortam ile akaryakıt fiyatlarının anormal yükselişi nüfusunun neredeyse %68'inin işçi sınıflarından oluşan ülkede Demokratların bir seçim zaferi kazanacağı beklentisini yükselmişti, ama sonuçların bu şekilde olabileceğini çok az insan tahmin ediyordu. Demokratların Temsilciler Meclisi'ni kazanmaları bekleniyordu, ama bu düzeyde değil. Aynı şey Senato içinde geçerliydi. Demokratlar bu başarının yanında asıl dikkat çekici olan şey geleneksel olarak Cumhuriyetçi Parti'nin kaleleri olarak bilinen yerlerin Demokratların eline geçmeseydi. Örneğin Teksas gibi bir yerde bütün yönetim düzeylerinde iktidar Cumhuriyetçilerden Demokratlara geçti. Bunu yalnızca Amerikan ilericiliğini temsil eden Demokratların bir başarısı olarak değerlendirmek eksik kalacaktır. Asıl başarıyı Demokrat Parti içinde onlarca yıldır büyük bir sabır ve sebat ile çalışıp örgütlenen Sol gösterdi. Demokrat Parti içindeki Amerika Demokratik Sosyalistleri (DSA) yüz üyeli Senato'da en az 7 üye kazandılar ve ilerici bir Blok oluşturmaları güçlü bir ihtimal haline geldi.
Amerikan siyasetine Sol'un güçlü bir biçimde dönüşü Mamdani'nin New York belediye başkanı seçilmesi ile başlamıştı. Mamdani sosyalist kimliğini gizlememişti ve seçim kampanyasını çalışanların kentteki yaşam maliyetlerini düşürmek üzerine kurmuştu. Mamdani sosyalist kimliğini belirtik kılarak ve hayat pahalılığını düşürmeyi ve kentin yoksullar içinde yaşanabilir bir yer haline gelmesini vaat ederek seçimleri kazandı. Barnie Sanders ile Alexandria Ocasio Cortez ise bir mutlu ve imtiyazlı azınlığı oligarşi ile mücadelede hedef göstererek kampanyalarını yürüttü. Trump'ın Magacılığı karşısında Demokrat Parti içinde artık güçlü bir eğilim haline geldiğini rahatlıkla söyleyebileceğimiz Sol gerçek bir alternatif olarak kendini gösterdi. Önceliği toplumda çoğunluğu oluşturan işçi sınıfı için savaş nedeniyle artık katlanılmaz bir noktaya gelen hayat pahalılığıydı. Sol yalnızca şikayet etmekle kalmayıp bunun nedeni olarak oligarşik bir azınlığı hedef gösterdi. Bu hem siyasalın hem de sahih bir Sol'un birlikte dönüşüydü.
Seçim yalnızca Trump'ın yenilgisinden ibaret değil. Bu yenilgi Magacılığı geriletmiştir, ama yok edemeyecektir. Amerika bundan sonra çok ilginç gelişmelere sahne olacaktır. Sınıf mücadelesinin ve siyasal mücadelelerin tansiyonu yükselecektir. Ama Sol politikaları toplum nezdinde marjinal, günü geçmiş ve karşılığı olmayan şeyler olarak göstermek eskisinden daha zor olacaktır. Bu Sol'un normalleşmesi, olağanlaşması anlamına gelecektir. Sol politikaların karşılığının olmadığı, artık tarihe karıştığı lakırdılarınında sonu demektir. Umarım bize de ders olur.