Bir bebek ağlıyordu,
Dünyanın bütün dertleri küçücük yüreğine yüklenmiş gibi hıçkırıkları odanın duvarlarına çarpıyordu.
Anne hiçbir şey söylemedi. Ne uzun nasihatler verdi ne de büyük mucizeler gösterdi. Sadece onu sol göğsünden alıp sağ göğsüne yerleştirdi.
Bir karışlık mesafe,
Belki bir avuç kadar yol.
Ama çocuk sustu.
Çünkü bazen huzur uzaklarda değildir; sadece kalbin başka bir tarafındadır.
Anne bunu bilmeden bilir. İnsanlığın en eski bilgisidir bu. Bir omuzun yer değiştirmesi, bir elin saça dokunması, bir çift gözün "Buradayım" demesi kadar eski.
Biranlık düşünebirmisiniz;
Biz de büyümüş çocuklardan başka neyiz ki?
Yıllar geçiyor, boyumuz uzuyor, saçımıza aklar düşüyor ama içimizdeki o teselli arayan çocuk hiç büyümüyor..!
Kırıldığımızda, yorulduğumuzda, umudumuz eksildiğinde birilerinin bizi hayatın sol göğsünden alıp sağ göğsüne koymasını bekliyoruz.
Çünkü insan bazen çözüm aramaz.
Sadece yanında bir kalp arar.
Bir dostun sesi, bir annenin duası, bir babanın sessizliği, bir sevgilinin bakışı, bir arkadaşın omza bıraktığı eli.
Bunların hiçbiri yaraları tamamen kapatmaz belki ama acının yükünü hafifletir.
Teselli budur zaten.
Acıyı yok etmek değil, acıyı birlikte taşımaktır.
Bu çağın insanı çok yoruldu.
Kalabalıklar içinde yalnız kaldı. Ekranların ışığında yüzlerce insanla konuşurken bir tek yüreğe dokunamaz oldu. Herkes bir şeyler anlatıyor ama çok az kişi birbirini dinliyor. Herkes görünmek istiyor ama çok az kişi görülüyor.
Bu yüzden çağımızın en büyük ihtiyacı belki de teselli.
Bir insanın başka bir insana, "Geçecek" demesinden çok, "Ben senin yanındayım" diyebilmesi.
Çünkü bazen bir karışlık mesafe kadar yakında durur huzur.
Bazen bir dostun cümlesindedir.
Bazen bir annenin göğsünde.
Bazen de yorgun bir kalbin başka bir kalbe yaslanmasında.
İnsan, hangi yaşta olursa olsun, hangi acıyı yaşarsa yaşasın, içinde hâlâ o bebeği taşır.
Biraz sevgiyle,
Biraz merhametle,
Biraz anlayışla.
Sakinleşecek bir yer arayan o bebeği.
Belki de hayat dediğimiz şey, birbirimize teselli olmayı öğrenme yolculuğundan başka bir şey değildir.
Çünkü dünya, teselli verenlerin omzunda biraz daha yaşanılır; teselli bulanların kalbinde ise biraz daha güzel bir yer olur. Sağlıcakla, teselli olun mutlu kalın.
Unutma; " Ekmek düzen tutar, Hamur bitermiş, Hayat Düzen tutar, Ömür bitermiş.