NASA ve Era5-Land veri setleri kullanılarak hazırlanan senaryolar, ülkemizin 2050 yılından itibaren bozkırlaşma ve yer yer çölleşme tehlikesiyle yüzleşeceğini gösteriyor. Artık yaz aylarının takvimlerde değil, gerçek hayatta 150 günü aşan bir süreye yayılması, tarımsal üretimden yerleşim planlarına kadar her şeyi kökten değiştirmeye aday.

KARAMAN VE ÇEVRESİNDE ÇÖL İKLİMİ AYAK SESLERİ

Köppen-Geiger sınıflandırma sistemine dayalı olarak hazırlanan raporlar, Türkiye'nin orta ve güney kuşaklarının bitki örtüsünü kaybetme riskiyle karşı karşıya olduğunu belgeliyor. Araştırmaya göre 2050 yılı, Türkiye için geri dönüşü olmayan bir virajı temsil ediyor. Orta seviyeli iklim senaryolarında dahi iç bölgelerin kurak bozkır iklimine hapsolması kaçınılmaz görünürken, en uç senaryolarda Karaman'ın kuzeyinde gerçek anlamda çöl iklimi emarelerinin belirmesi bekleniyor. Bu, toprağın su tutma kapasitesini tamamen kaybetmesi ve tarımsal üretimin imkansız hale gelmesi demektir.

ISINAN SULARDAKİ GİZLİ TEHLİKE: OKSİJEN KAYBI

İklim krizinin su kaynakları üzerindeki etkisi sadece kuraklıkla sınırlı kalmıyor. Yapılan araştırmalar, hava sıcaklığındaki her bir derecelik artışın suyun kimyasını bozduğunu ortaya koyuyor. Prof. Dr. Şahin'in verilerine göre, Akdeniz Havzası'ndaki yıllık yağışların 100 milimetre civarında azalmasıyla birlikte mevcut su rezervleri daha hızlı ısınacak. Isınan sularda oksijen seviyesinin düşmesi, zararlı mikroorganizmaların hızla üremesine yol açarak içme suyunu bir halk sağlığı sorununa dönüştürebilir. 2050 yılından sonra suyun "altın değerinde" olması kadar, o suyun "temiz kalması" da en büyük mücadele alanı olacak.

RADİKAL SU POLİTİKALARI VE BİLİMSEL ORMANLAŞMA ŞART

Yaz mevsiminin 5 aya uzaması, Türkiye'nin sadece sıcağa alışması değil, kısıtlı kaynaklarını korumak için yeni bir toplumsal sözleşme yapması gerektiğini hatırlatıyor. Uzmanlar, iklim değişikliğine uyum sağlamanın artık bir opsiyon değil, bir zorunluluk olduğunu ifade ediyor. Çözüm önerileri arasında plansız betonlaşmanın sonlandırılması, suyun her damlasının teknolojik sistemlerle takip edildiği radikal bir yönetim modeline geçilmesi ve sadece ağaç dikmek değil, yaşayan ekosistemler inşa edecek bilimsel orman projelerinin hayata geçirilmesi yer alıyor.