Yol bitmez sanırsın,

Oysa adresine vardığında yol biter.

Bir ömür başlar. İnsan doğar, büyür, öğrenir, sever, üzülür, umut eder. Sonra bir gün, farkına bile varmadan ömrün son durağına gelir ömür biter.

Gün doğar, Güneş, sabahın sessizliğinde dünyaya yeniden merhaba der. İnsan güne başlarken önünde uzun bir zaman olduğunu düşünür. Sonra akşam olur. Güneş ufka iner, gökyüzü renk değiştirir ve gün biter.

Hayat biraz da böyledir.

Başladığını sandığımız her şey, aslında bitmeye doğru yürümektedir.

Toprağa bir tohum bırakırsın. Tohum karanlığın içinde sessizce bekler. Sonra çatlar, filiz verir, büyür. Çiçek açar, meyve verir. Tohumun görevi tamamlanır ve tohum biter.

Ama hayat bitmez. Çünkü o tohumdan yeni tohumlar doğar.

Sevda da böyledir, İki insan birbirini sever. İlk günlerin heyecanı, gözlerin birbirine bakışı, kalbin hızlı çarpışı, İnsan o anların hiç bitmeyeceğini sanır.

Sonra yıllar geçer.On yıl, yirmi yıl.İlk günkü ateş belki azalır. Fakat gerçek sevgi, ateşin kendisi değil; ateş söndükten sonra geriye kalan sıcaklıktır.

Sevdanın şekli değişir ama muhabbet kalır.

İnsan gençliğini kaybeder, güzelliğini kaybeder, gücünü kaybeder.

Fakat gönülden verilmiş bir sevgi, yılların eskitemediği bir hatıraya dönüşür.

Bir karpuz alırsın. Eve getirirsin.Kesersin. Yersin.

Karpuz biter. Ama sofradaki sohbet bitmezse, o karpuzun tadı hatıra olarak kalır.

İşte hayatın büyük sırrı burada saklıdır: Her şeyin bir sonu vardır. Fakat her son, yok oluş değildir.

Bazı şeyler biter ve başka bir şeye dönüşür Çocukluk biter, anılar başlar.

Gençlik biter, tecrübe başlar.Bir yol biter, başka bir yol görünür. Bir sevda biter, hatırası kalır.

Bir insan dünyadan gider, bıraktığı iyilikler yaşamaya devam eder. Felsefe bize belki de en zor gerçeği öğretir: Hiçbir şey sonsuza kadar bizim değildir.

Ne ev,

Ne makam,

Ne para,

Ne şöhret 

Ne gençlik,

Ne de zaman.

İnsan dünyaya gelirken yanında hiçbir şey getirmez. Giderken de hiçbir şeyi yanında götüremez.

Geriye ne kalır?

Bir insanın insanlara nasıl davrandığı,Bir gönülde bıraktığı iz. Bir çocuğun başını okşaması. Bir dostun zor gününde yanında durması.

Bir ihtiyaç sahibine uzattığı el.Bir insanın arkasından söylenen güzel bir söz. İşte insanın gerçek mirası budur.

Bu yüzden bitmeyen insan olmak mümkün değildir.

Ama bitmeyen bir iyilik bırakmak mümkündür.

Bitmeyen sevgi.

Bitmeyen saygı.

Bitmeyen dostluk.

Bitmeyen muhabbet.

İnsan bedeniyle bir gün mutlaka biter.

Fakat güzel insan, başkalarının hafızasında yaşamaya devam eder.

Belki yıllar sonra bir sokaktan geçerken biri seni hatırlar.

"İyi insandı," der. İşte o cümle, bir insanın dünyada bırakabileceği en büyük servetlerden biridir.

Çünkü hayatın sonunda sahip olduğumuz şeylerin çoğu elimizden çıkar. Ama insanlara verdiğimiz değer, onların yüreğinde kalır.

Öyleyse gelin;

Bitenlere fazla üzülmeyelim.

Yol biter.

Gün biter.

Mevsim biter.

Gençlik biter.

Ömür biter.

Karpuz bile biter!

Ama insanın insana olan sevgisi bitmesin.

Saygısı bitmesin.

Muhabbeti bitmesin.

Gönül almak bitmesin.

İyilik yapmak bitmesin.

Çünkü dünyada hiçbir şey sonsuz değil.

Fakat insan, başka bir insanın yüreğinde güzel bir iz bırakırsa, ömründen daha uzun yaşar.

Belki hayatın en güzel felsefesi şudur:

Her şey biter dostum,

Ama insanın bıraktığı güzel iz bitmez.

Memleket yürekli insanlar bitmez.