Sabah ezanıyla birlikte tarlaya çıkan Mehmet Ağa, başakları avucunun içine aldı. 

Bir yıl boyunca yağmuru bekledi, güneşle yarıştı, mazota, gübreye, ilaca yetişmeye çalıştı. 

Şimdi ise gözü, buğdayın başağında değil, açıklanan fiyatlardaydı.

Ekranda rakamlar yazıyordu.

1. sınıf buğday: 15 bin 400 ile 15 bin 900 lira.

2. sınıf buğday: 15 bin 150 ile 15 bin 650 lira.

3. sınıf buğday: 14 bin 900 ile 15 bin 400 lira.

Yanındaki komşusu Hasan, derin bir nefes aldı.

"Geçen yıl zarar etmeyelim diye dua ediyorduk. Bu yıl hiç olmazsa emeğimiz boşa gitmedi diyebiliriz. Çok kazandık diyemeyiz ama şükür, idare eder."

Çukurova çiftçisi hiçbir zaman servetin peşinde olmadı. 

Onun istediği yalnızca alın terinin karşılığını almak, borcunu ödeyebilmek ve gelecek yıl yeniden toprağa umut ekebilmekti.

Mazot hâlâ pahalıydı.

Gübre cep yakıyordu.

Sulama maliyetleri her geçen gün artıyordu.

Buna rağmen açıklanan bu fiyatlar, çiftçinin yüzünü güldüren büyük bir kazanç değil; en azından "nefes aldıran" bir umut oldu.

Köy kahvesinde herkes aynı cümleyi kuruyordu:

"Bu fiyatlar bizi zengin etmez ama tarladan da koparmaz inşallah."

Çünkü Çukurova'nın bereketi yalnızca buğdayda değil, o buğdayı yetiştiren insanların sabrındaydı. 

Her başakta aylar süren emek, her tanede bir ailenin umudu vardı.

Hasat makineleri tarlalarda ilerlerken çıkan o uğultu, aslında Çukurova'nın alın terinin sesiydi. 

Çiftçi, fiyatların daha yüksek olmasını elbette isterdi. 

Ancak açıklanan rakamlar karşısında ortak düşünce şuydu:

"Beklentimizin çok üzerinde değil ama emeğimizi tamamen de boşa çıkarmadı. Allah bereket versin."

Çünkü Çukurova çiftçisi bilir.

Toprak küseni affetmez.

Üreten vazgeçerse sofralar boş kalır.

Bu yüzden umut yine başaklarda, bereket yine alın terindedir. 

Bu toprakların gerçek zenginliği, her yıl yeniden ekmeyi göze alan, ülkesini doyurmaktan vazgeçmeyen çiftçilerin yüreğinde yaşamaya devam eder. Rekolte fiyatı herkes için bereketli olsun.