Adana’da Çocuk Olmak

Adana’da çocuk olmak,
Bir damla su gibi berrak,
Ama güneşin altında
İçten içe buharlaşmak demek.

Küçüksaat kalabalığında
Bir küçük yürek kaybolur,
İnsanlar geçer, hayat akar,
O ise zamanı tutamaz avuçlarında.

Üstü başı yorgun bir hikâye,
Ayaklarında yırtık terlikler,
Gözlerinde memleket kadar derin
Bir yetimlik saklıdır.

“Anne ” diye yankılanır sesi,

“Baba ” diye kırılır nefesi,

“Hasan ” diye uzanır boşluğa,

Ama şehir sağırdır o an.

Kalabalık kör olur,
Telaş dilsiz kalır,
Bir çocuk ağlar ortasında hayatın
Kimse duymaz.

Gözyaşları toprağa düşer,
Toprak bile utanır belki,
Bir çocuğun yalnızlığını
Taşıyamaz gibi titrer.

Sonra bir el dokunur kaderine,
Bir zabıta şefkatiyle eğilir,
Alır onu o gürültünün içinden,
Ama gözyaşı dinmez yine de.

Çünkü bazı ağlayışlar
Açlıktan değil,
Sevgisizlikten değil sadece,
Görülmemekten doğar.

Adana’da çocuk olmak,
Sıcağın ortasında üşümek demek,
Kalabalıklar içinde
Yapayalnız büyümek demek.

Ve en acısı,
Bir çocuğun çığlığının
Şehir tarafından
Hiç duyulmamış olması demek.