Yol Çukur, Köprü Yıkık, Toprağı Öksüz

Tarifi zor bir şehirde yaşıyoruz..!
Yol çukur, köprü yıkık, toprağı öksüz…
Ama en derin çukur asfaltın altında değil,
İnsanın içinde..!

Sabunlar çoğaldı,
Alkollü mendiller ceplere sığdı,
Havaya sıkılan spreylerle steril bir dünya kurduk sandık.
Oysa kir, ele değil ruha bulaşmıştı..!

Yeni emojilere bulaşmış eller…
Gülücüklerin arkasında saklanan yalnızlıklar…
Zehirlenmiş bir nesil;
Ekran ışığında büyüyen ama güneşe yabancı çocuklar…

Bulvarlarda kahve artığı bardaklar,
Masalarda yarım kalmış idealler,
Zehir zemberek bir hayat sarmaşık gibi binaları sarmış.
Göğe uzanması gereken gençlik,
Marka etiketlerine asılmış.

Kış sele dönmüş,
Sokaklar çamur,
Ama kimsenin ayakkabısı kirlenmiyor;
Çünkü herkes vitrinlerde yaşıyor.
Düşlerin körpecik varlığıyla sarıldım bir akşam şehre.

“Belki değişir” dedim.
Belki bir çocuk,
Telefon ekranını kapatıp toprağa basar.
Belki bir genç,
Marka değil emek taşır omzunda.
Öfkeli öfkesiz kişiliklerin gürültüsü sardı etrafı.
Bağıran ama bir şey söylemeyen kalabalıklar…
Konuşan ama dinlemeyen yüzler…

Durduğum sokakta kaybolmak mümkün artık.
İstikamet değiştirdi kontağı açan anahtarlar.
Arabalar büyüdü,
Evler genişledi,
Ama sofralar küçüldü.
Evlerden taşan marka özentisi,
Komşuluğu ezip geçti.
Bir zamanlar kapı önlerinde paylaşılan çay,
Şimdi filtreli kahvelerde kayboldu..!

Toprak öksüz dedim ya…
Çünkü üstünde yürüyenler,
Onu vatan değil yatırım arsası sandık.

Köprü yıkık dedim ya…
Çünkü insanla insan arasındaki geçit çöktü.

Yol çukur dedim ya…
Çünkü istikamet şaştı.
Ama hâlâ bir umut var.
Bir çocuğun çamura bata çıka oynadığı sokakta,
Bir annenin dua eden ellerinde,
Bir babanın alnındaki terde…

Şehir belki yorgun,
Belki kirli,
Belki gösterişli bir yoksulluk içinde görüntülü…

Ama toprağa yeniden sahip çıkarsak,
Köprüleri yeniden kurarsak,
Yolu yeniden düzeltiriz.
Çünkü şehir asfaltla değil,
Vicdanla onarılır. Vicdan istikametine bürünmek tüm kilitleri açar.