21. Yüzyılın İnsanı, Kendine Yabancılaştı!
Zaman hızlandı, insan yavaşladı. Bilgi çoğaldı, hikmet azaldı. Binalar yükseldi, gönüller küçüldü. Dünya küçüldü, insanlar birbirinden uzaklaştı.
Mevsimler takvimlere sığmıyor artık. Ağaç ne zaman çiçek açacağını, kuş ne zaman göç edeceğini şaşırdı. İnsan ise ne zaman susacağını, ne zaman konuşacağını unuttu.
Teknoloji ilerliyor, vicdan aynı hızda ilerlemiyor. Yapay zekâ insanın sorularına cevap veriyor ama insan kendi vicdanına soru sormaktan kaçıyor.
Bir tarafta servet büyüyor, diğer tarafta geçim küçülüyor. Emekli ömrünün hesabını yapıyor. Öğrenci geleceğinin kaygısını taşıyor. İşçi alın terinin karşılığını arıyor. İşveren yarınını planlıyor. Gençler gitmekle kalmak arasında bir yol arıyor.
Siyaset konuşuyor, toplum dinliyor; fakat toplumun asıl beklentisi söz değil, güven.
Düşünce iklimimde üç temel değer var:
Akıl, vicdan ve edebiyat.
Akıl, gerçeği aramak için... Vicdan, insanı unutmamak için... Edebiyat, insanın içindeki karanlığa bir ışık yakmak için...
Çünkü edebiyat yalnızca güzel cümle kurmak değildir. Bazen bir toplumun söyleyemediği sözü söylemek, bazen unutulan insanı yeniden hatırlatmaktır.
Asında Reçete bwlli 'Kurtuluş edebiyattadır'
Ama bir cümle daha ekliyelim
Kurtuluş; düşünen insanın, sorgulayan toplumun, üreten emeğin ve vicdanını kaybetmeyen edebiyatın birlikteliğindedir.
Okuyucularımıza bir soru bırakıyorum:
21. yüzyılda insan mı teknolojiyi yönetiyor, yoksa teknoloji mi insanın hayatını yönetmeye başladı?
Bugünün en büyük meselesi budur.
Selam olsun düşünen, sorgulayan ve kalemini vicdanından ayırmayan insanlara!


YAZIYA YORUM KAT
Türkçe karakter kullanılmayan ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır.