Bir türkü tutturmuştu yağmurlar.

Name name, şarıl şarıl, şakır şakır yağıyor; toprağın susuzluğunu, köklerin hasretini dindiriyordu. Her damla, bereketin sesi; her damla, rahmetin müjdesiydi.

Tam o sırada güneş de usulca çıkıvermiş, gökyüzüyle yağmurun kadim dostluğunu selamlamıştı. Adana sokaklarında biri yaşlı, biri genç iki insan; pantolon paçalarını dizlerine kadar sıvayıp su birikintilerinin üzerinden çocuklar gibi zıplayarak geçiyordu. Hayat, o an bütün telaşını unutmuştu.

Pencerelerden dışarı bakan insanlar, gök gürültüsünün heybetini, yıldırımların gökyüzünü nakış gibi işlemesini hayranlıkla seyrediyordu. Ve sonra.

Toros Dağları'nın eteklerinden başlayıp Seyhan Nehri'ne kadar uzanan rengârenk bir gökkuşağı.

Sanki gökyüzü, Adana'nın üzerine renklerden bir hilal çizmişti.

Takvimler bugün Temmuz'u gösteriyor.

Şimdi ne yağmur var ne şimşek. Ne gök gürültüsü duyuluyor ne de gökkuşağı gökyüzünü süslüyor. Yerini kavurucu sıcaklar aldı. Termometreler 45 dereceyi gösterirken insan, iki ay önce yaşadığı o serin günleri ister istemez özlüyor.

İşte bugün o yağmurlar düştü aklıma.

Çünkü o rahmet sayesinde Seyhan Barajı doldu. Ovalar suya kavuştu. Toprak nefes aldı. Ağaçlar yeniden yeşerdi.

Buna şükretmeyeceksek neye şükredeceğiz?

Ya o yağmurlar hiç yağmasaydı.

Ya kuraklık bütün Çukurova'yı esir alsaydı.

İşte bunu düşünmek bile insanın içini ürpertiyor.

Adana, suyla var olmuş kadim bir şehirdir. Seyhan'ın sesi bu şehrin nabzıdır. Yağmurun kokusu bu kentin hafızasıdır. Toroslardan esen rüzgâr ise Adanalının umududur.

Belki bu yüzden Adana'dan bir gün bile uzak kalsak içimizi tarif edemediğimiz bir özlem kaplıyor. Çünkü bazı şehirler sadece yaşanmaz; sevilir. Bazı şehirler yalnızca haritalarda yer almaz; insanın yüreğinde ömür boyu taşınır.

Benim için Adana işte tam da böyledir.

Bu sevda, bu bağlılık, bu aşk başka hangi şehirde yaşanır bilmiyorum.

Ama bildiğim bir şey var...

Yağmuruyla da güzelsin Adana.

Güneşiyle de.

Sıcağıyla da.

İnsanının yüreğiyle de.

İyi ki varsın, kadim şehir.
Biz 24 saat Adana kalıyoruz, ya siz..?