Rezil bir çarkın içinde dönüyor ömürler…

Dişliler paslı, sesler kirli, kalpler yorgun.

Ayıp susuyor bazen, bağırıyor meydanlarda...

Vicdan ise bir köşe başında unutulmuş eski bir hatıra gibi...

İnsan…
En pahalı meziyet.
Ama en ucuza harcanan değer..!

Şehrin sokaklarında yürürken yüzler birbirine çarpıyor,
Ama bakışlar değmiyor artık.
Herkes yetişme telaşında;
Neye yetiştiğini bilmeden…

Tam da böyle bir vakitte
Ufukta ince bir hilal beliriyor.
Sessiz ama kararlı.

Gökyüzü fısıldıyor:

“Ramazan geldi…”

Bir ay değil yalnızca;

Bir çağrı bu.

Bir silkiniş.

Bir diriliş nefesi.

Mahalle fırınında pide kuyruğunda bekleyen insanların yüzünde

Aynı tebessüm.

Aynı sabır.

Aynı açlık…

Ve aynı umut.

Bir çocuk elindeki hurmaya bakıyor iftarı beklerken.
Annesi sofraya su koyuyor titreyen bir şükürle.
Baba, gün boyu taşıdığı yükü kapının dışında bırakıp
Sofraya 

“Bismillah”la oturuyor.

İşte orada başlıyor arınma.
Çark hâlâ dönüyor belki,
Ama insan o çarkın dişlisi olmamayı öğreniyor...

Oruç, yalnızca mideyi değil

Dili de tutuyor.

Gözü de.

Kalbi de.

Kırılan gönüller hatırlanıyor.
Unutulan komşular kapı çalıyor.
Bir tas çorba, bir dilim ekmek
Bir ömre bedel oluyor.

Ramazan diyor ki:

“İnsan kalmak bu kadar zor değil.”

Bir affedişle başlar her şey.
Bir özürle.
Bir paylaşmayla.
Karanlığın ortasında
Bir kandil gibi yanar vicdan.

Ve insan, yeniden insan olur.

Rezil çarkın gürültüsü azalır;
Çünkü kalpler tekbirle atar artık.
Bereket yalnız sofraya değil
Ruhlara iner.

Arının dostlar…
Kırgınlıklarından arın.
Kibrinden arın.
Öfkenin pasından arın.
Çünkü Ramazan,
Sadece takvimde bir ay değil;
İnsanın kendine dönüşüdür.

Ve belki de en büyük mucize şudur:
On bir ay kaybettiğini sandığın insanlığını
Bir ayda yeniden bulabilmektir.
Hilal gökyüzünde durdukça
Umut da duracak.

Ve biz…
İnsan kalmayı yeniden öğreneceğiz. 
Önce İnsanı ihya 
Etmek için çaba göstereceğiz. Ramazan geldi Ramazan.