Ben bir kütüphaneyim…
Sessizliğin için de konuşan, raflarımda binlerce hayat saklayan eski bir bilgeyim.
Kapımdan içeri giren herkesin hikâyesini biraz bilirim. Kimi yorgun gelir bana, kimi merakla, kimi de hayatın sert rüzgârlarından kaçıp bir köşe arar. Ama ben kimseyi sorgulamam... 

Çünkü bilirim; insan bazen bir kitap sayfasında kendini bulur, bazen de bir cümlede yeniden ayağa kalkar.
Benim raflarım yalnızca kitaplardan ibaret değildir.

Raflarımda umut vardır…

Raflarımda sabır vardır…

Raflarımda insanın kendisi vardır.

Bir gün depremden sonra gelen çocukları gördüm. Gözlerinde korku vardı ama sayfalar arasında dolaşırken o korku yerini meraka bıraktı. Bir şiir okundu, bir hikâye anlatıldı… 

Ve ben o gün anladım: İnsan kalbinin yarasını bazen kelimeler sarar...

Bir başka gün gençler geldi. Kimi hayallerini konuştu, kimi bir şairin dizelerinde kayboldu. Yazarlar oturdu masama; çaylar içildi, şiirler okundu, sohbetler edildi. Sanki kelimeler insanları birbirine bağlayan görünmez köprüler kuruyordu...

Ben sadece bilgi veren bir yer değilim.
Ben sabrı öğreten bir yerim.
Bir kitabı alıp zamanında geri getiren çocuğun kalbine sorumluluk tohumları ekerim.
Sessizliğimle insanlara düşünmeyi öğretirim.
Sayfalar arasında yürüyenlere, dünyayı anlamanın başka yolları olduğunu gösteririm.

Biliyorum…
Bir şehir kitap kokusunu içine çektiğinde değişir.
Bir çocuk kütüphanede büyüdüğünde toplum güçlenir.
Bir insan okudukça, önyargılar yavaş yavaş erir.
İşte bu yüzden bu yıl benim için ayrı bir yıl.

Benim adım bir temaya dönüştü: 

“Kütüphane İyileştirir.”

Evet, iyileştiririm…

Bir yarayı, bir yalnızlığı, bir umutsuzluğu…
Bir şiirle, bir hikâyeyle, bazen de sadece sessizliğimle.
Şimdi Adana’da kapılarımı daha geniş açıyorum.

Adana Şair Yazarlar Platformundan;

Şairler geliyor...

Yazarlar geliyor...

kelimeler şehrin sokaklarına karışıyor.
Bir masa etrafında şiirler okunuyor, sohbetler büyüyor.
Ve ben yine aynı şeyi fısıldıyorum herkese:

“Gel…
Bir kitabın sayfasını aç.
Belki aradığın cevap oradadır.
Belki kalbinin yarası bir cümlede iyileşir.”

Çünkü ben bir kütüphaneyim…
Ve ben, insanı iyileştiren sessiz bir dostum.