Ben Vefa’yım.
Adım eski, yüküm ağır, değeri çoğu zaman geç fark edilen bir hazineyim.
Beni sakın ola unutulmuş sanmayın;
hatırlanmadığımda bile insanın vicdanında sessizce yaşarım.

Kıtlıklarla karıştırmayın beni.
Ben yoklukta eksilen değilim,
tam tersine yoklukta çoğalanım.
Bir ekmeği bölüşürken,
bir bakışı esirgemeyip omuz verirken,
bir yaraya merhem olurken görünürüm.

Beni yalnız insana yakıştırmayın.
Bir sokak köpeğinin başını okşayan eldeyim,
yağmurdan kaçan serçeye uzanan çatıyım.
Bir ağacı kesmemek için duran baltadayım ben,
susuz toprağa dökülen bir tas suyum.
Vefasızlık zarardır, evet.
Çürütür kalbi,
yoksullaştırır ruhu,
insanı insanlığından eder.

Ama ben…
Ben zenginlikten sayılmam,
ben zenginliğin ta kendisiyim.
Parayla ölçülmem.
Kasada durmam,
faiz işletmem.
Biriktirilirim sadece;
gönülde, hatırda, duada.
O yüzden size seslenirim:
Para biriktirmeyin demem belki ama
sakın yalnız onu sanmayın servet.
Asıl servet benim.
Bir gün herkes giderken kalan benim.
Adınız unutulsa bile
ardınızdan 

“vefalıydı” 

deniyorsa,
işte o gün en zengin sizsiniz.

Ben Vefa’yım.
Beni çoğaltın.
Çünkü ben paylaşıldıkça artan
tek mirasım.