Her şeyden önce çocuk kalan kalpler vardır. Güneş kadar sıcak, Sımsıcak. Bahar kadar umutlu, bir annenin şefkati kadar içtendir onlar.

İnsan büyür...

Yaşı ilerler, saçlarına ak düşer, omuzlarına hayatın yükü biner. Kimi zaman dünyanın kirine bulaşır, kimi zaman haksızlıkların karşısında susmak zorunda kalır.

Ama bazı yürekler vardır ki büyümeyi reddeder.

Çünkü çocuk kalmak kolay değildir!

Çocuk kalmak; kötülüğe rağmen iyiliğe inanmak, ihanete rağmen güvenebilmek, karanlığa rağmen bir ışık aramaktır.

Bir çocuğun gözlerindeki merakı kaybetmemektir.

Peki, neden çocuk yürekli insanlara bu kadar ihtiyacımız var?

Çünkü bugün dünya, çocukların gülüşlerini bile yarım bırakıyor. Savaşlarda oyuncaklarını kaybeden çocuklar, yoksullukta çocukluğunu yaşayamayan evlatlar, sokaklarda büyümek zorunda kalan minik yürekler var.

Bir tarafta servetini sayamayanlar, diğer tarafta bir öğün yemek bekleyen çocuklar...

Bir tarafta dünyanın nimetlerini paylaşamayanlar, diğer tarafta hayata tutunmaya çalışan küçücük eller...

İşte tam da burada çocuk yürekli olmak bir vicdan meselesidir.

Çocuk yüreği hesap yapmaz. Menfaat gözetmez. Sevdi mi yürekten sever, güldü mü içten güler. Bir çiçeğe, bir kuşa, bir sokak hayvanına bile kocaman bir dünya sığdırır.

Büyüdükçe kaybettiğimiz belki de en değerli şey budur: Saflığımız değil, vicdanımızı koruma cesaretimiz!

Ben inanıyorum ki insanın gerçek yaşı nüfus cüzdanında yazan değildir. Gerçek yaş, yüreğinin kaç yaşında kaldığıdır.

Bazı insanlar sekseninde de çocuk kalır. Bazıları yirmisinde dünyanın bütün kötülüklerini içine doldurur.

Ne mutlu yüreğinde çocuk taşıyanlara...

Onların kalpleri hâlâ çocuk, çocuk, çocuk diye atar.

Çünkü bu dünyanın daha fazla silaha, daha fazla öfkeye, daha fazla hırsa değil; sevgiye, merhamete ve çocuk yürekli insanlara ihtiyacı var.

Unutmayalım; çocukluğunu yüreğinde yaşatan insan, insanlığını kolay kolay kaybetmez.