İnsan atasını unutursa, inancını öfkeye dönüştürürse, yarınını hangi pusulayla bulacak?

Abdurrahim Karakoç Hoca'nın birkaç dizesi vardır ki insanın yüreğine dokunur, zihnine soru bırakır.

Öyle uzun uzun anlatmaya gerek duymaz. Dört mısrayla koca bir toplumu, bir anlayışı, bir çelişkiyi sorgular.

"Bindirmişler bir gemiye, rotasından haberi yok..."

İşte mesele tam da burada başlıyor.

Bir gemi düşünün. İçinde insanlar var. Herkes konuşuyor, herkes bir şeyler söylüyor. Kimi kaptanlığa soyunmuş, kimi pusulayı eline almış, kimi de denizin ortasında fırtına çıkarmakla meşgul.

Ama kimse dönüp de şu soruyu sormuyor:

Biz nereye gidiyoruz?

Toplum dediğimiz büyük geminin rotası yalnızca siyasetçilerin sözleriyle çizilmez. O rotayı tarih, kültür, eğitim, ahlak, ortak akıl ve toplumsal vicdan belirler.

Karakoç'un "Atasından haberi yok" sözü de sıradan bir sitem değildir. Geçmişini bilmeyen, tarihini okumayan, kültürünü tanımayan insanın geleceğini nasıl kuracağına ilişkin ciddi bir uyarıdır.

İnsan köklerini bilmeli. Ama köklerine bağlı olmak, başkasının kökünü inkâr etmek değildir. Kendi kimliğini sevmek, başka kimliklere düşman olmak hiç değildir.

Bir de din meselesi var...

Şairin en sert eleştirilerinden biri, dini birleştirici bir değer olmaktan çıkarıp ayrıştırma aracına dönüştüren anlayışadır.

Şeriat kelimesini ağzından düşürmeyip Müslümanı Müslümana düşman eden bir anlayış, önce dönüp kendi vicdanına bakmalıdır.

İnanç, insanı kibirli yapıyorsa orada bir yanlışlık vardır. İbadet, merhameti azaltıyorsa insan kendisini sorgulamalıdır. Din adına konuşan kişi, adaleti ve ahlakı unutuyorsa söylediği sözün ağırlığını yeniden düşünmelidir.

Çünkü inanç, insanı insan yapan değerlerle anlam kazanır.

Bugün ihtiyacımız olan şey kavga değil, akıldır. Hakaret değil, bilgidir. Ayrıştırmak değil, birbirimizi anlamaktır.

Türk olmakla, Müslüman olmakla, başka bir kimliğe sahip olmakla insanın birbirine düşman olması gerekmez. Bu toprakların ortak mayasında emek, kardeşlik, dayanışma ve vatan sevgisi vardır.

Abdurrahim Karakoç'un hicvi tam da bu çelişkilerin üzerine gider. Şairin sertliği, düşünmeye çağıran bir halk ozanının sertliğidir. Nitekim sosyal eleştiri ve taşlama, onun şiir dünyasının temel özelliklerindendir.

Şimdi kendimize soralım:

Çocuklarımıza tarihini öğretiyor muyuz? Gençlerimize kitap okutuyor muyuz? Farklı düşünene kulak verebiliyor muyuz? İnancımızı ahlakımızla, millî kimliğimizi insan sevgisiyle buluşturabiliyor muyuz?

Yoksa herkes kendi gemisinde, kendi kavgasında mı?

Benim gazeteci olarak derdim de budur.

Bir toplumun en büyük kaybı parasını kaybetmesi değildir. Hafızasını, vicdanını ve ortak aklını kaybetmesidir.

Gemi hepimizin. Deniz hepimizin. Gelecek de hepimizin!

Rotamızı öfkeye değil akla, ayrışmaya değil kardeşliğe, cehalete değil bilime çevirmek zorundayız.

Çünkü insanın en büyük pusulası vicdanıdır.

Unutmayalım: Geçmişini bilmeyen geleceğini kuramaz; birbirini anlamayan toplum da yarınını kurtaramaz.