Gerçek, çoğu zaman gözün gördüğünden biraz ötede durur;
bir sis gibi, yaklaştıkça dağılan,
ama uzaktan bakınca yok sanılan.

İnsan bakar, ama görmez.

Duymak ister, ama anlamaz.

Çünkü bazı hakikatler, sadece yaşanınca konuşur.

Bir şehir düşün.
sokakları kalabalık, yüzleri yorgun,
herkes bir şeylerin peşinde ama kimse neyi aradığını bilmiyor.

Orada bir adam yürür, Ne aceleci ne de yavaş,
sadece anlamaya çalışan.

O adam sensin.

İlk başta sadece baktın.
Kalabalığın içindeki yalnızlığı,
gülüşlerin ardındaki kırıkları,
suskunlukların içinde kopan fırtınaları.

Ama bakmak yetmedi.

Sonra gördün.
Gözlerinin alıştığı değil,
yüreğinin kaldıramadığı gerçekleri fark ettin.

İyiliğin nasıl sessiz kaldığını,
kötülüğün nasıl gürültüyle büyüdüğünü.

Ama görmek de yetmedi.

Bir gün hayat seni içine çekti.
O hikâyelerin bir parçası oldun.

Acıyı tattın, sabrı öğrendin,
kaybettin, buldun, yeniden kaybettin.

Ve işte o an, gerçek sana kendini fısıldadı.
Artık söz sırası sendeydi:

Geldim,
çünkü merak ettim, çünkü çağrıldım, çünkü kaçamadım.

Gördüm,
çünkü gözlerim açıldı, çünkü perde kalktı, çünkü inkâr bitti.

Yaşadım,
çünkü başka türlü anlamak mümkün değildi,
çünkü hayat, en büyük öğretmendi.

Şimdi anlıyorsun;
gerçek anlatılmaz, yaşanır.

Hayat okunmaz, hissedilir.

Geriye kalan tek şey ise şudur:
Anladığını nasıl yaşayacağın.