1. YAZARLAR

  2. Remzi Yıldırım

  3. İnsanlık Gardırobunda Askıya Alınmış!
Remzi Yıldırım

Remzi Yıldırım

Gazeteci

İnsanlık Gardırobunda Askıya Alınmış!

A+A-

Menfaatin gölgesinde güven kayboluyor, merhamet susuyor, vicdan ise insanın kendi içinde mahkemeye çıkmayı bekliyor.

Menfaat, insanın en ustaca sakladığı kusurudur. Kendi ayıplarını çuvala doldurup sırtında taşırken, başkasının en küçük hatasını duvara fotoğraf gibi asar. Üstelik bunu yaparken kendisini kusursuz, karşısındakini suçlu ilan etmekten de çekinmez.

İşte çağımızın insan ilişkilerindeki en büyük çelişkilerinden biri budur.

Bir atasözü vardır: Kümesi tilkiye teslim edersen, sabah kapıyı açtığında karşında boş bir kümes bulursun. Çünkü tilkinin doğasında tavukları korumak değil, karnını doyurmak vardır.

Asıl mesele tilkinin tilkiliği değil, kümese bekçi diye kimi koyduğumuzu bilmemektir.

Bugün toplumsal hayatımızda da benzer bir güven sorunu yaşanmıyor mu?

Dost bildiklerimizden darbe yiyor, güvendiklerimizden yara alıyor, birlikte yol yürüdüklerimizin bazen yolumuzu kestiğine tanıklık ediyoruz. İnsan, insana güvenmekte tereddüt ediyor. Çünkü artık kimin dost, kimin yol arkadaşı, kimin menfaat ortağı olduğunu anlamak kolay değil.

Sokaklarımızda yalnızca trafik, kalabalık ve gürültü yok. Bir de görünmeyen bir sis dolaşıyor: Güvensizlik!

Herkes bir şeylerin peşinde. Kimi makam, kimi para, kimi güç, kimi de başkasının emeğinden kendisine çıkar sağlamanın hesabında. Tüketmek kolaylaşırken üretmek, paylaşmak ve dayanışmak giderek zorlaşıyor.

Büyük balığın küçük balığı yuttuğu bir düzeni normalleştirmeye başladık. Güçlü olanın haklı sayıldığı, zayıf olanın sesinin duyulmadığı bir anlayış insanlığın ortak değerlerini aşındırıyor.

Mankurtlaşmış zihinler çoğalırken sorgulayan akıl yalnızlaşıyor. İnsanlar düşünmeden konuşuyor, araştırmadan inanıyor, dinlemeden hüküm veriyor.

Peki, bütün bunların arasında insan nerede?

İnsanlık sanki bir gardırobun içinde askıya alınmış. Vicdanın ceketi çıkarılmış, merhametin gömleği unutulmuş, adaletin ayakkabıları çoktan kapının önünde bırakılmış.

Nereye baksak tutarsızlık, nereye koşsak anlamsızlık!

İşte tam da burada insanın metal yorgunluğundan kurtulması gerekiyor.

Metal yorulur, makine durur, demir paslanır. Peki ya insanın ruhu? Sürekli çıkar hesaplarıyla karşılaşan, haksızlıklara tanıklık eden, güvenini her gün biraz daha kaybeden insanın ruhu da yorulur.

Fakat insanın kendisini yeniden inşa etme gücü vardır.

Bunun yolu daha fazla öfke, daha fazla intikam, daha fazla çıkar mücadelesi değildir. Bunun yolu akıldır, bilimdir, eğitimdir, adalettir ve en önemlisi merhamettir.

Boynumuzdaki kolyeler, elimizdeki çiçekler, dilimizdeki güzel sözler tek başına insan olmaya yetmez. Asıl mesele beynimizdeki düşüncenin, yüreğimizdeki vicdanın ve davranışlarımızdaki dürüstlüğün aynı çizgide buluşmasıdır.

Çünkü insanı insan yapan, sahip oldukları değil; başkasına nasıl davrandığıdır.

Tarih nice imparatorlukların yükselişine, nice medeniyetlerin çöküşüne tanıklık etti. Güçle kurulan düzenlerin, adaletsizlikle ayakta kalamadığını defalarca gösterdi.

Bugün de ihtiyacımız olan yeni bir insanlık sözleşmesidir.

Kimsenin kimseyi sömürmediği, emeğin karşılığını bulduğu, haklının güçsüz diye ezilmediği, çocukların geleceğe umutla baktığı, yaşlıların yalnız bırakılmadığı bir toplumsal düzen...

Unutmayalım; merhamet zayıflık değildir. Haksızlığa karşı susmak da erdem değildir. Gerçek merhamet, adaletle birlikte yürüdüğünde anlam kazanır.

İnsanlığın kurtuluşu, birbirini tüketmekte değil, birbirini yaşatmaktadır.

Artık aynaya bakma zamanı!

Önce kendimizi sorgulayalım. Kendi kusurumuzu çuvala saklayıp başkasının hatasını teşhir etmekten vazgeçelim. Kümesi koruyamayacak olanı bekçi yapmayalım. Güveni hak etmeyene emanet etmeyelim.

Çünkü bir toplumun en büyük zenginliği ne altınıdır ne petrolü ne de gökdelenleridir.

Bir toplumun gerçek serveti, insanının vicdanıdır.

İnsanlık gardırobunda askıya alınmışsa, onu yeniden hayata döndürecek olan yine insandır.

Yeter ki aklımızı kiraya vermeyelim, vicdanımızı menfaate teslim etmeyelim.

Çünkü insanlığın yeniden ayağa kalkması için önce insanın kendine gelmesi gerekiyor.

Önceki ve Sonraki Yazılar

YAZIYA YORUM KAT

UYARI: Küfür, hakaret, rencide edici cümleler veya imalar, inançlara saldırı içeren, imla kuralları ile yazılmamış,
Türkçe karakter kullanılmayan ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır.