O gece gökyüzü kararmamıştı.

Kararan, insanların yüreğine çöken endişeydi.

Temmuz sıcağı bütün ağırlığıyla şehrin üzerine çökmüştü. Saatler gece yarısına yaklaşırken, emekli öğretmen Hasan Bey evinin balkonunda oturuyordu. Bir elinde çay bardağı, diğer elinde yıllardır sakladığı küçük bir Türk bayrağı vardı. Televizyondan gelen haberler peş peşe değişiyor, spikerlerin sesi titriyordu.

Torunu Efe, "Dede, ne oluyor?" diye sordu.

Hasan Bey derin bir nefes aldı.

"Evlat, Bazı geceler vardır; sabahı beklemez. İnsan o gece, vatanın yanında mı duracağını, yoksa sessiz mi kalacağını seçer."

Sokağın sessizliği uzun sürmedi.

Bir evden ışık yandı.

Sonra bir başkasından.

Ardından insanlar ellerine bayraklarını alarak dışarı çıkmaya başladı.

Kimisi işçiydi.

Kimisi çiftçi.

Kimisi esnaf.

Kimisi öğrenciydi.

Hepsinin ortak bir adı vardı:

Türkiye Cumhuriyeti'nin vatandaşları.

Hiçbiri birbirine "Sen kimsin?" diye sormadı.

Çünkü o gece herkes aynı cevabı taşıyordu:

"Ben bu vatanın evladıyım."

Hasan Bey de bastonuna dayanarak sokağa indi.

Torunu elini bırakmıyordu.

Gökyüzünde uçakların sesi vardı.

Ama meydanlarda yükselen tek ses daha güçlüydü:

"Önce Vatan "

Hasan Bey, yıllar önce babasının Kurtuluş Savaşı'nı anlatırken söylediği sözü hatırladı:

"Bu topraklar kolay vatan olmadı. Birileri gelir, birileri gider; ama millet ayakta kaldıkça bayrak da ayakta kalır."

Gece uzundu.

Korku vardı.

Belirsizlik vardı.

Ama umut da vardı.

Çünkü milyonlarca insan, farklı düşüncelere sahip olsa da aynı bayrağın gölgesinde buluşmuştu.

Sabah ezanları okunurken güneş yavaş yavaş doğdu.

Hasan Bey gözlerini gökyüzüne kaldırdı.

"Bak oğlum " dedi torununa.

"Vatan dediğin yalnızca taş, toprak değildir. Vatan; birlikte yaşama iradesidir, ortak gelecektir, hür iradedir. Cumhuriyet, milletin emanetidir."

Efe, dedesinin elindeki bayrağı biraz daha sıkı tuttu.

Belki yıllar sonra kendi torununa o geceyi anlatacaktı.

Diyecekti ki:

"Ben o gece korkuyu da gördüm, cesareti de. Ama en çok insanların vatan sevgisini gördüm."

Çünkü tarih bazen kitaplarda değil, milletin omuz omuza verdiği gecelerde yazılır.

Türkiye Cumhuriyeti'nin gerçek sahibi millettir.

Cumhuriyetin temeli, millet iradesidir.

Bu topraklar, geçmişte olduğu gibi gelecekte de her türlü tehdide karşı hukukunu, demokrasisini ve bağımsızlığını koruma azmini taşıyacaktır.

O yüzden her neslin hafızasında aynı cümle yaşamaya devam edecektir:

Önce Vatan.

Çünkü vatan varsa umut vardır.

Vatan varsa bayrak dalgalanır.

Vatan varsa çocuklar özgürce büyür.

Ve vatan varsa, gelecek hep birlikte inşa edilir.

Yaşasın Cumhuriyet.