Bir ülkenin en büyük zenginliği yer altındaki madenleri değil, yetiştirdiği insan kaynağıdır. Peki, üniversitelerini başarıyla bitiren gençlerimiz neden kendi ülkelerinde değil de başka ülkelerde gelecek arıyor..?

Bir ülkenin geleceği, gençlerinin hayalleriyle şekillenir. Üniversite sıralarında yıllarca emek veren, gecesini gündüzüne katarak eğitimini tamamlayan gençlerimizin önemli bir bölümünün yurt dışında yaşamayı tercih etmesi üzerinde ciddiyetle durmamız gereken bir gerçektir.

Bunun adı beyin göçüdür.

Peki, neden..?

Gençlerimiz yalnızca daha yüksek maaş almak için mi ülkelerinden ayrılıyor..? Elbette ekonomik koşullar önemli. Ancak mesele sadece para değil..!

Bilim insanı araştırma yapmak, mühendis üretmek, doktor mesleğini özgürce icra etmek, akademisyen düşüncesini geliştirmek, genç girişimci ise hayalini gerçeğe dönüştürmek istiyor.

Bütün bunların karşılığında liyakat, fırsat eşitliği, bilimsel özgürlük, güven ve insanca yaşam beklentisi var.

Bir genç, yıllarca çalışarak kazandığı diplomasıyla kendi ülkesinde hak ettiği fırsatı bulamıyorsa, emeğinin karşılığını alamıyorsa ve geleceğini belirsiz görüyorsa başka ülkelerin kapısını çalabiliyor.

Burada kendimize şu soruyu sormalıyız:

Biz gençlerimizi yetiştirip başka ülkelerin kalkınmasına katkı sunmaları için mi eğitim veriyoruz..?

Elbette gençlerimizin dünyaya açılmasına karşı değiliz. Bilgi sınır tanımaz. Yurt dışında eğitim almak, bilimsel deneyim kazanmak ve uluslararası tecrübe edinmek değerlidir. Ancak giden gençlerin ülkeleriyle bağlarını koparmak zorunda kalması düşündürücüdür.

Asıl mesele, gidenlerin ardından üzülmek değil, gitmek zorunda hissetmeyecekleri bir ülke inşa etmektir.

Üniversitelerimiz bilim üretmeli, kurumlarımız liyakati esas almalı, gençlerimiz düşünceleri ve emekleriyle değer görmelidir. Ekonomik güvence, adalet duygusu ve fırsat eşitliği güçlendirilmelidir.

Unutmayalım; bir ülkenin en büyük kaybı yalnızca yetişmiş insanını kaybetmesi değildir. Gençlerinin yarınlarına duyduğu güveni kaybetmesidir.

Gençler bu ülkenin misafirleri değil, geleceğinin sahipleridir.

Onlara başka ülkelerde gelecek aratmak yerine, kendi ülkelerinde gelecek kurabilecekleri imkânları sunmak zorundayız.

Çünkü beyin göçü sadece gidenlerin hikâyesi değil, geride kalan ülkenin de geleceğe dair meselesidir.