"Mendil neden kan ağlar, fesleğen neden Adana diye kokar?" diye sorarsanız, cevabı ne kitaplarda ne de şehirlerin gürültüsünde bulabilirsiniz. 

O cevabı ancak Çukurova'nın sıcağında kavrulan toprağa diz çöktüğünüzde, başağın gölgesinde biraz soluklandığınızda duyabilirsiniz.

Bu topraklarda hiçbir ses sebepsiz değildir. Tarla kuşu boşuna susmaz, böcekler boşuna toprağın bağrında dolaşmaz.

Rüzgârın başaklarla konuşması, güneşin toprağı öpmesi ve fesleğenin kokusu; hepsi binlerce yıllık bir hafızanın sessiz cümleleridir.

Bazen bir mendil, bir insanın gözyaşını değil; koca bir ovanın alın terini siler. O yüzden kan ağlar. Çünkü toprağın bereketi kadar acısı da vardır.

Çünkü her ekmeğin içinde biraz güneş, biraz alın teri, biraz da görünmeyen gözyaşı bulunur.

Fesleğen ise başka kokar Adana'da. Sadece bir bitki değildir o. Çocukluğun avlusudur, anne elidir, yaz akşamlarının serinliğidir.

İnsan memleketinden uzaklaştığında, bazen bir fesleğen kokusu yıllarca susturduğu özlemi yeniden dile getirir.

Tarla kuşunun sessizliği de bir sitemdir aslında.

Toprağı hoyratça tüketene, emeği değersiz görene, bereketi israf edene karşı söylenmiş sessiz bir ağıttır. 

Başakları kınayan kuş, belki de en çok insanın vicdanını uyandırmaya çalışmaktadır.

Doğa bağırmaz; usulca konuşur. Toprak öfkelenmez; sabırla bekler. Ama insan o sesi duymayı bıraktığında, mendiller kan ağlar, kuşlar susar, bereket eksilir.

Belki de yeniden toprağın dilini öğrenmeye ihtiyacımız var. 

Çünkü insan, ait olduğu toprağın sesini unuttuğu gün, kendi sesini de yavaş yavaş kaybetmeye başlar.

Biz biliyorum ki; bir gün Adana'nın sıcağında yine bir fesleğen kokusu yükselecek. 

Tarla kuşları yeniden türkü söyleyecek. 

Başaklar rüzgârla dans edecek. 

O gün mendiller artık kan değil, umut silecek. 

Çünkü bu kadim topraklar, acıyı da umudu da aynı cömertlikle büyütmeyi bilir.